Study4Iranian دارای نمایندگی مستقیم از کالج ها و دانشگاه های کشورهاي انگلستان و مالزي بوده و در این راستا با بهترین سرویس ها در خدمت متقاضیان در زمینه اعزام به دوره هاي آموزشی ، اخذ پذیرش تحصیلی و ویزای تحصیلی از مراکز آموزشی شامل کالج ها و دانشگاه ها و هماهنگی های لازم جهت انتقال و اسکان دانشجویان ایرانی مي باشد.
    بوق زدن در یک سرزمین استوایی

گزارشی درباره رانندگی در مالزی - بخش نخست

ایران در تصادفات جاده‌ای گوی سبقت را از سایر کشورها ربوده و در مقام نخست ایستاده است. بیش از 140 هزار کشته در هر سال بر اثر تصادفات رانندگی رقمی حیرت‌آور و تالم‌برانگیز است. در مقابل، حوادث رانندگی در مالزی هر چند اندک اما به شدت دلخراش است.

ده روز قبل از شروع سال جدید میلادی، تصادفی خونین در مالزی باعث مرگ 22 نفر شد. اتوبوسی حامل گردشگران تایلندی که از کمرون هایلند باز می‌گشت به علت سرعت بالا از مسیر خود منحرف شد و حادثه‌ای تلخ را رقم زد؛ 22 نفر در دم جان باختند، چهار نفر ديگر در راه و يک نفر در بيمارستان فوت کردند و 40 نفر نیز مجروح شدند.


در آگوست سال پیش نیز خبر تصادف منجر به فوت سه ایرانی آه از نهاد هم‌وطنان برآورد. برای دو تن از جان‌باختگان که دانشجویان کالج کی‌‌بی‌یو (kbu international college) بودند مراسم ختمی در این مرکز آموزشی برگزار شد.

آیا شیوه و رفتار رانندگی در مالزی در مقایسه با ایران متفاوت است که باعث می‌شود آمار تصادفات کمتری به نسبت سرزمین آریایی-اسلامی ثبت شود؟ شباهت‌ها کجاست و تفاوت‌ها کدام است؟ شماری از ایرانیان ساکن مالزی دیدگاه‌های خود را در این ارتباط بیان کرده‌اند.

نقاط افتراق

رانندگی در مالزی را نمی‌توان با ایران مقایسه کرد. شاید مشخص‌ترین نقطه افتراق ظاهری، فرمان سمت راست خودروها باشد که در وهله نخست خودنمایی می‌کند. بزرگ‌راه‌های پیچ در پیچ که میانه هر یک گیشه‌های عوارضی ردیف شده‌اند نیز تفاوت دیگر دو سرزمین است. حرکت در این بزرگ‌راه‌ها بدون داشتن جی‌پی‌اس (gps) حتا برای افراد محلی نیز گاه سر در گمی به همراه دارد.

رفتار رانندگان نیز به همین میزان متفاوت است. این‌جا در مالزی صبر و حوصله عجیبی در رانندگی احساس می‌شود که هیچ شباهتی با ایران ندارد. محمد، چهار سال است در مالزی زندگی می‌کند و وقتی در برابر این پرسش قرار می‌گیرد که آیا رانندگی در این کشور با ایران متفاوت است، می‌گوید: «مالزیایی‌ها انگار عجله ندارند و هول نمی‌زنند. برای جلو افتادن از ماشین مقابل‌شان بر سر و مغز هم نمی‌کوبند. به همین دلیل تصادفات جزئی و کوچک مثل خط افتادن گل‌گیر و قُر شدن سپر کمتر دیده می‌شود.»


 
این دانشجوی سابق و شاغل امروز در مالزی عقیده دارد برخورد مالزیایی‌ها با قوانین و مقررات رانندگی منفعلانه است. او در این باره مثالی می‌زند: «گاهی در بزرگراه، ترافیک سنگینی می‌بینید. جلوتر که می‌روید خبری نیست جز این که دو خودرو در خطوط سبقت و میانی بزرگ‌راه با سرعت 50-60 کیلومتر حرکت می‌کنند و دیگر خودروها مثل حلقه‌های زنجیر پشت آن‌ها قرار می گیرند.»

خطوط زردرنگ تقاطع‌ها موضوع دیگری است که مورد توجه محمد بوده و با هیجان خاصی در این باره صحبت می‌کند: «چند سال پیش وسط چهارراه‌ها را در تهران و شهرهای بزرگ خط‌کشی کردند که رانندگان وقتی دیدند چهارراه شلوغ است، علی‌رغم سبز بودن چراغ راهنمایی پشت خط توقف کنند تا آن چهارراه به اصطلاح گره نخورد. کمتر راننده‌ای به این خطوط زردرنگ وسط چهارراه اهمیت می‌داد، اما ندیده‌ام کسی در مالزی به این خطوط بی‌توجهی کند.»

آیدین دانشجویی که در مالزی رانندگی می‌کند نیز معتقد است مالزیایی‌ها با صبر و آرامش رانندگی می‌کنند. به عقیده او رانندگی در ایران به اندازه یک مسابقه گاوبازی هیجان‌انگیز است اما باید مواظب بود گاوها به آدم شاخ نزنند.

آیدین در ادامه می‌گوید: «احساس می‌کنم به تدریج رانندگان مالزی معنی عصبی بودن و عجله داشتن را یاد می‌گیرند.» او به نکته ظریفی اشاره می‌کند که به‌راحتی نمی‌توان از کنار آن گذشت؛ تغییر رفتار در رانندگی مالزیایی‌ها.

چند سال پیش، حمید، یکی از ایرانیان مالزی‌نشین نقل می‌کرد که امکان ندارد رانندگان مالزیایی بوق بزنند. این قدر صبر می‌کنند که خودروی جلویی حرکت کند. اما اینک چنین صبر و متانتی اندکی رنگ باخته است. اگر سرنشینان خودرو کمی دقت کنند صدای بوق را به محض سبز شدن چراغ می‌شوند که البته باز هم میزان و شدت آن قابل مقایسه با سرزمین آریایی-اسلامی خودمان نیست. همچنین در مقایسه با ایران شمار پلیس راهنمایی و رانندگی سر هر کوی و برزن و گذر کمتر است و پنداری شعار مشهور و نخ‌نمای «پلیس خود باشیم» این‌جا مصداق بیشتری دارد.

نقاط اشتراک

علی‌رغم تمام تفاوت‌هایی که رانندگی در مالزی و ایران دارد، با کمی دقت می‌توان شباهت‌هایی نیز پیدا کرد؛ حرکت تاکسی‌ها و اتوبوس‌ها در سطح شهر در دو سرزمین مشابه یکدیگر است. رانندگان تاکسی‌های رنگارنگ مالزی گرچه گاهی دست از کار می‌کشند، گویی با هم جلسه دارند و دور هم زیر سایه درخت یا سایه‌بانی جمع می‌شوند اما شماری از آنان نظیر برخی همتایان ایرانی خود هر جا دل‌شان بخواهد برای سوار کردن مسافر توقف می‌کنند و گاهی از سمت چپ، نزدیک جدول پیاده‌روها یا نرده‌های کنار بزرگراه‌ها سبقت می‌گیرند.

سیما دانشجوی یک دانشگاه دولتی در این‌باره می‌گوید: «صرف‌نظر از این که برخی از رانندگان تاکسی رفتار ناپسندی دارند انگار برای بعضی از آن‌ها مهم نیست که تاکسی‌متر دارند یا نه. کافی است مسافر از مسیر و میزان کرایه خبر نداشته باشد، در نتیجه مجبور می‌شود رقمی را پرداخت کند که چندین برابر بیشتر از تاکسی‌متر است. اگر مسافر به این نوع رفتار اعتراض کند، می‌گویند که قیمت‌های تاکسی‌متر عادلانه نیست و مخارج و زندگی آنان را تامین نمی‌کند.»

به گفته او چنین رفتاری بیشتر در مناطق توریستی نظیر کی‌ال‌سی‌سی و بوکیت‌بینتانگ مشاهده می‌شود؛ یا نقاطی که دانشجویان خارجی سکونت دارند مثل سردانگ و سایبرجایا.

تعدادی از رانندگان اتوبوس و وانت‌بار نیز گویی چندان توجهی به مقررات راهنمایی و رانندگی ندارند. محمد این را می‌گوید و اضافه می‌کند: «گاهی راننده‌های اتوبوس و وانت‌بار به طرز ترسناکی از سمت کمک راننده سبقت می‌گیرند، درست مثل ایران. حتا بعضی وقت‌ها اتوبوس‌ها را می‌بینید که وسط خیابان برای سوار و پیاده کردن مسافر توقف می‌کنند. نمونه‌اش بعد از کی‌ال‌سی‌سی در خیابان امپنگ نزدیک مک‌دونالد است؛ تاکسی‌ها برای صید مسافر ایستگاه اتوبوس را اشغال می‌کنند، اتوبوس‌ها هم وقتی به ایستگاه می‌رسند مجبورند در خط وسط خیابان توقف کنند. بقیه راننده‌ها به این نقطه که می‌رسند با صبر و حوصله و وقار مثال‌زدنی توقف می‌کنند تا تک‌تک ماشین‌ها از تنها فضای اندک باقی مانده رد شوند و نوبت آنان برسد.»

به عقیده او گاهی اعتراض شهروندان حتا در چنین شرایطی به نوعی رفتار غیراصولی و غیر متمدنانه تعبیر می‌شود و انگار مرزی بین اعتراض به یک رفتار غیرمدنی و یاغی‌گری وجود ندارد.

وجوه اشتراک دیگری نیز وجود دارد که محمد به آن اشاره می‌کند: دنده عقب گرفتن در خروجی اتوبان‌ها، رد کردن چراغ قرمز و بی‌توجهی به تابلوی ورود ممنوع و گاهی پرتاب (بخوانید شلیک) کردن آشغال از درون خودرو وسط خیابان یا بزرگراه.

خطوط موازی

کاستی‌هایی که ممکن است به چشم افراد ریزبین بیاید شاید ویژگی بسیاری از ممالک در حال توسعه باشد. با این حال مقایسه رانندگی در ایران و مالزی همانند دو خط موازی است که هیچگاه به هم نمی‌رسند، مگر در بی‌نهایت.

اگر در هر گوشه و کنار سرزمین مادری، مسابقه بدون داور و رتبه و جایزه بین جوانان راننده برگزار می‌شود و به اصطلاح کورس می‌گذارند، در مالزی هر از گاهی نصف شب‌ها و دور از چشم پلیس برای چند لحظه می‌توان چنین تصاویری را دید. مشابهت‌هایی در رانندگی در ایران و مالزی وجود دارد با این حال حتا آنان که نقدی به رفتار رانندگان مالزیایی‌تبار دارند معترفند که راندن خودرو در این سرزمین گرمسیری مسلمان به هیچ وجه قابل مقایسه با رانندگی در ایران اسلامی نیست. آرامش نسبی موجود در مالزی، تنش‌های رانندگی را به حداقل می‌رساند و شتاب و عجله‌ای که همواره در تمامی کارها در ایران وجود دارد رانندگی را به عذابی نفس‌گیر بدل کرده است. باید دست به دعا برداشت که خلق‌وخوی میهمانان و ساکنان جدید این سرزمین اثری بر میزبانان نداشته باشد که در این صورت آرامش و صبر و حوصله رنگ خواهد باخت.

 نوشته: سام خسروی فرد




  صفحه اصلی   |   تحصیل در مالزی   |   تحصیل در انگلستان   |   اخبار   |   مقالات   |   آلبوم تصاویر  |   درباره ما   |   تماس با ما  |   فرم مشاوره
     Copyright © 2004 - 2017. Study4Iranian.com All Rights Reserved.